ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ Blog එක පැත්තට ආවෙ. පහුගිය ටිකේම මේක ලියන්ට හිතුනෙ නෑ මට. අන්තිම Post එක දැම්මෙ පහුගිය ජූනි දෙවෙනිද. මීට මාස එකහමාරකටත් කලින්. ලියන්ට අදහස්නම් ඕනතරම් මගෙ හිතේ තියෙනවා. ඒත් පහුගිය දවස්වල මට මේක ලියන්න තරම් හිතක් පහල උනේ නෑ. අද තමා ටිකක් ලියන්ට හිතුනෙ. මොනව උනත් කමක් නෑ. ඔන්න ඔහෙ හිතට එන ඕන මගුලක් ලියල දානව. නැතුව ඉතින් මම මේකෙ සිංහල, ඉතිහාසය, ආගම වගේ මොනව හරි විචාර එහෙමත් නැත්නම් සාහිත්යය ලියන්ටයැ. මම ලියන්නෙ මට හිතෙන දේ. Blog එකක ලියන්ට ඕනෙ මොනවද කියල මොකක් හරි නීතියක් නෑනෙ. නේද? හික්.. හික්...
අද ඔෆිස් එකේදි දුලානි අක්කට ඕන උනා Blog එක බලන්ට. ඒක නිසා තමයි අද මේ ආයෙමත් මෙහෙම ලියන්ට හිතුනෙ. නැත්නම් ගෙදර ආවට පස්සෙ කම්මැලි හිතෙනව Type කරන්ට ගියාම. ඔෆිස් එකේදිත් අපි කොච්චරවත් ලියුම් Type කරනවනෙ. ඒක නිසාමද මන් දන්නෙ නෑ ගෙදර ආවම ලියුම් ටයිප් කරන්ට කම්මැලි හිතෙන්නෙ. ඒත් කමක් නෑ. දැන් ඉතින් ආයෙ පටන් ගත්තනෙ කෙටිල්ල. මම කීවෙ මේ අකුරු කෙටිල්ල ගැන. ඒක නිසා දිගටම මේ පුරුද්ද පවත්වාගෙන ගියාම හරි.
හැබැයි ඉතින් ගොඩක්ම මේ පැත්තෙ එන්ට වෙන්නෙ රෑට. ගෙදර ආවම තමා. ඔෆිස් එකේදිත් මොනවහරි කොටල දාන්ට බැරිකමක් නෑ. ඒත් ඉතින් වටපිට ඉන්න එවුන් ටික දැක්කොත් මම මේක කොටනව වසල හමාරයි. හී හී හී... අරකද...... මේකද.......... කෝකද..... කොහොමද....... කියල ප්රශ්න පත්තරේකට උත්තර බඳින්ට වේවි මට. (ප්රශ්න පත්තරේ කීවට ප්රශ්න හතරයි නොවැ තියෙන්නෙ. නෑ... නෑ... ඕව අස්සෙ තව ගොඩක් ප්රශ්න ඇදේවි අපේ ඔෆිස් එකේ ඉන්න ඇන්ටිල ටික මේක කොටනව දැක්කම.) Post එක දැම්මට පස්සෙනම් මොකා දැක්කත් මට කමක් නෑ. ඒත් ඉතින් මේක කොටන වෙලාවෙ කවුරුහරි දකිනකොටනම් ඉතින් මටත් නිකන් හිරිකිතයි වගේ............
No comments:
Post a Comment