ටික දවසකින් මේ පැත්තෙ එන්ට බැරි උනා. වෙන මොකක්වත් හින්ද නෙමෙයි කම්මැලිකම හින්ද. හැමදාම ඔෆිස් එකේදි Computer ඒක දිහා බලාගෙන තමයි අපි වැඩිහරියක් ඉන්නෙ. ඉතින් ගෙදර ආවමත් ඒක දිහා බලාගෙන ඉන්න එක ටිකක් කම්මැලි හිතෙන වැඩක්. අනිත් එක මම ගෙදර මගෙ computer එක පුටුවක් නැතුව ඇඳ උඩට වෙලා ඉඳගෙන පාවිච්චි කරන්ට පුළුවන් විදියට හදාගෙනනේ ඉන්නෙ. ඉතින් ඇඳ උඩට වෙලා මෙහෙම අකුරු කොටන එක සමහර වෙලාවට ටිකක් අමාරුයි.... මොකද ඒක අපි ෆිල්ම් එකක් බලනව හිරි එහෙම නැත්තන් ඉතින් ගේම් එකක් ගහනව වගේ නැහැනෙ.... ඇත්තම කියනවනම් විශේෂ ආතල් එකක් නැහැනෙ මෙහෙම කෙටිල්ලෙ. කොටන අයනම් දන්නව ඇති. නේද? හිකිස්.... හිනා යනව නෙමෙයි එනව ඉතින්.අද මම ඔෆිස් ආව වැඩ ටිකක් කරන්ට හිතාගෙන. හිතුව වගේම සෑහෙන වැඩ ටිකක් ඉවර කරගත්තා..... වාව්. මරුනෙ. දැන් වැඩ නැතුව ඇති නේද කියලද හිතුනෙ. අපොයි නැතෝ........ වැඩනම් ඕනෙ තරම් තියෙනවෝ.. ඒත කරන්ට කම්මැලියි වගේ.... (මොකක් කීව දෙයියනේ මම කම්මැලි වෙලා. කොහොම හිටපු කොල්ලෙක්ද මේ. කවුරුහරි දැන ගත්තොත් වස ලැජ්ජාව). ආයෙත් අළුත් වැඩක් පටන් ගන්ට බෑ දැන්. ඒකට වෙලාව මදි වගේ.දැනට මේ ඇති. පස්සෙ වෙලාවක හිතුනොත් ඉතින් ආයෙ මොනවහරි ලියන්ට පුළුවන්.නැත්නම් වෙන දවසක ලියනවා. දැන් ඉතින් ගෙදදර යන වෙලාවත් හරියාගෙනයි එන්නෙ. මොකද ඉතින් මීට වඩා ලීවෙ නෑ කියල දණ්ඩ නීති සංග්රහයෙ වගන්තියක් අනුව මට අච්චු කොරන්ටයැ නේද?
Sunday, May 5, 2013
ජීවිතේ මගේ
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment