පියඹා යනවා මා ආකාසයේ

මේ කතාව කොහොම පටන අරගෙන කොහොම ඉවර කරන්ටද කියල මට හිතාගන්ට බෑ. ඇත්තටම මම මොනවද කරන්නෙ මට වෙච්ච දේවල් වලට? මේ දේවල මටම වෙන්නෙ ඇයි කියල මටම හිතුන වාර අනන්තයි. ඒත් ඉතින් මගේ යාළුවො හත්අටදෙනෙකුගෙන් අහල බැලුවම උන් කියන්නෙ මේක බොහොම සාමාන්‍ය දෙයක් කියල. මටත් ඉතින් මේ වගේ දේවල් සාමාන්‍ය දෙයක් වේවි හැමදාම මෙහෙම උනොත්.....!

ඊයෙ රෑ එලිවෙනකොට, පහුගිය දවස්වල විවාහයක් ගැන මම තියාගෙන හිටපු බලාපොරොත්තු හිතෙන් අයින් කරල දාන්ට සිද්ද උනා. පහුගිය දවස් ටිකේම මෙහෙම දෙයක් වෙන්ටයි යන්නෙ කියල මට ‍දැනෙමිනුයි තිබුණෙ. ඒත් ඇත්තම කියනවනම් මටත් අර ළමයව (ඒ කියන්නෙ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි. මගෙ වෙන්ට හිටපු හාමිනේ හරිද....) බලෙන් අල්ලල තියාගන්ට ඕන උනේ නෑ. ඇත්තටම බලෙන් අල්ලගන්ට අවශ්‍ය උනේ නෑ. එයා මගෙ ළගට වෙලා හිටිය. ඒත් අපි නොදැනුවත්වම වගේ ඒ සියළු ඇඳුනුම්කම්, සම්බන්ධකම් ඉවර කරල දාන්ට සිද්ද උනා මට. ඇත්තටම මම ඉවර කළා ඒක. මගෙ හිතේ තිබුණ තෙතමනය අන්තිම බින්දුවටම අයින් කරල තමයි එහෙම කලේ. නැතුව හැඟීමබර වෙලා මේ වගේ තීරණයක් ගන්ට බෑ මට.

මේක නැවැත්තුවා කියන වැරැද්දෙන් වැඩිහරියක් මගෙ තමයි. ඒත් මට එහෙම පියවරක් ගන්ට සිද්ද උනේ මගෙ වැරැද්දක් නිසා නෙවෙයි. මීට සති දෙකකට විතර කලින් එයා කියපු දේවල් තවමත් මගේ හිතේ දෝංකාර දෙනවා. ඒ ගැන හිතනකොටත් මට හරි අවුල්. ඒත් ඒ කියපු දේවල් ආයෙත් එයාට ඇදල ගන්ට බැහැ වගේම ඒකෙන් බිඳිච්ච මගෙ හිත මට ආයෙත් හදාගන්ට උවමනාවක් තිබුණෙ නැති නිසා. මොකද මට ඒ සිදුවීම සිද්ද උන පළවෙනි වතාව ඒක නොවන නිසා. මට ඒ අත්දැකීම කලිනුත් තිබුණ. ඒ නිසා වගෙම, ඒ වගේ හේතුවක් හින්ද ආයෙමත් දුක් විඳින්ට බලාපොරොත්තුවක් මට නොතිබුණ හින්දත් මේක අවසානයක් දකිනවනම් හොඳයි නේද කියල පුංචි සිතුවිල්ලක් මට ඇති වෙලයි තිබුණෙ. හ්ම්.. මොනව කරන්ටද  ඉතින්...

ඒත් ඉතින් ඒ සිතුවිල්ල යථාර්තයක් බවට පත්කරගන්ට මට උවමනාවක් තිබුණෙ නෑ. ඒක එහෙම උනේ අපි අතරෙ දිගින් දිගටම ගැටුම් ඇතිවෙන්ට පටන් ගත්ත නිසා වගෙම, එයා මගෙ අතීතය ගැන ඕනවට වඩා අවුස්සන්ට පටන්ගත්ත නිසා. මගේ අතීතය ගැන කියන්ට ඕන තරම්...... සමහරවිට ඕනෙවටත් වඩා මම එයාට කියල තියෙනවා ඉතින් එහෙම වෙලත් අපි දෙන්නගෙ සම්බන්ධෙ මේ තරම් ඉක්මනට බිඳිල යාවි කියල මම හිතුවෙ නෑ. ඒක හරියට කෝච්චියකට අහුවෙච්ච චීන මල් බඳුනක් වගේ සුනුවිසුණු වෙලා ගියා.

දැන් ඉතින් මම නිදහස්. හික් හික්...(පියඹා...... යනවා මා ආකාසයේ. අවසානයි ප්‍රේමාදරේ.)